داستانهایی نگاشته شده
شب بیست و هفتم یا در واقع یک صبح ۲۸ اسفند بلیت داشتیم. از ساعت ۶ بعد از ظهر شروع به جمع کردن وسایل کردیم. من لباسهایم را از اینطرف و آنطرف جمع کردم و لیلا انها را در یک کوله همراه لباسهای خودش جا داد یک کوله هم برای وسایل لیلا که بهش میگوییم…
ساعت ۲:۳۶ دقیقه بود توی بالکن به سایه روشن برگهای پهن درخت توت توی حیاط تاریک زیر نور اندک ستارگان در آسمان بدون ماه خیره شده بودم که باد انها را تکان میداد و انگار سایهها شعلههایی تاریک بودند که زبانه میکشیدند. هدفون را از گوش راست به چپ عوض کردم و روی سنگ خنک…
برخی عادت دارند وقتی مثلاً با موبایل که حرف میزنند به تو که جایی در دیدرسشان ایستادهای یا از آنجا میگذری خیره نگاه میکنند، آنطور که از دور فکر میکنی کسی رو به تو زیر لب غرغر میکند، به خصوص حالا که همه با هندزفری حرف میزنند. این نوع رفتار عجیب را بیشتر نزد اصفهانیها…
یادداشت ۱۱ آبان استاد استاد کلباسی هم رفت. سر صبح هنوز از خواب بلند نشده خبرش را دیدم. نشانهای بودنمان از جهان پاک میشود. همانطور که میگفت مثل داد زدن در بیابان برهوت است تنابندهای نیست تا فریادت را پاسخ گوید. بیابانی که تازه خالیتر هم میشود هر روز. و فاصله با هر تلاش برای…
از دوم تا امروز که ششم آبان است یادداشتهای روزانه متوقف شد یا عقب افتاد به دلایلی نه چندان جدی اما خالی نیز نبود و کتاب ابداکشن را خواندم و تا جایی که میتوانستم فارسی کردم و یکبار هم فارسی فهمیدم و بدحال نیستم لااقل کمی باعث شد همچنان کتاب منطق هگل را بیشتر دریابم….
ساقی کو؟ پس ساقی کو؟ هوا بالاخره کمی خنک شده. آخر مهر است و تابستان بدی بود. میخواهم بنشینم همینجا روی نیمکت پارک توی الوند و گاهی چیزهایی بنویسم شاید هر روز حدود نیم ساعت. امروز که هوا خوب است و اینجا هم خلوت است و فقط صدای کلاغها میآید و چند پرنده دیگر. روبروی…
همه چیز رنگ عوض کردهتا پیش از این همه چیز در همه مواقع سیاه بود. خوشحالی سیاه، غم سیاه جشنهایی در تاریکی وقتی چراغ ها را خاموش میکنی و عرق را پیک پیک بالا میروی سیاه بود. جشن هایی که در روشنایی وقتی چراغ ها را روشن می کنی و چایی را هورت میکشی سیاه…
